Sozializazioa, arauak eta ohiturak:

Haurra lehengo aldiz ikastolara doanean, hasten da, sarri, bere sozializazio prozesua eta aldi berean nolabait amarengandik urrundu egiten da. Aurreneko bi urteetan oraindik amarekin lotura handia du, eta ama ordezkatzen duen helduak eskaintzen dizkion gozotasun eta arretak ematen dio bere buruan konfidantza. Bizigiro berri batetan sartzen da (andereñoa, beste haurrak,...), eta hau hasiera batetan nekeza egiten zaion arren  (kasketak, besteekiko harreman-sentimendu kontrajarriak) pixkanaka ingurune berri horretan murgiltzen ikasten du.Murgiltze eta gizarteratze prozesuko harremanetarako gaitasuna garatzen du; jolasaren bidez beste umeekin erlazionatzen hasten da. Sozializazio prozesu honetan beharrezkoa da elkarbizitza hobe eta erosoago baten aldeko arau eta ohitura batzuk ezartzea, umearen jokabidea zuzenduko duten arau eta ohitura iraunkorrak alegia, (txandak errespetatzea, jostailuak jasotzea,...). Helduak beraz arauak ezarri behar ditu, umeak beharrezkoak dituelako. Bestela, bizitza nahaspilatua gertatuko litzaioke eta bere burua segurtasun gabe ikusiko luke. Arauak beraz haurraren hazkuntzarako beharrezko limiteak dira, eta garbiak, zuzenak eta zehatzak izan behar dute, eta ez aldakorrak. Horrela ume bakoitzaren izaera eta heldutasun maila kontuan izanez gero, umeak egokitzat hartuko ditu arauok eta barneratuz joango da bere barneko hazkundearen arabera. Eta hauekin batera zenbait ohitura ere bereganatuko ditu; gizarteratze prozesurako beharrezkoak diren ohiturak.

GARAPEN AFEKTIBOA:

 Jaio orduko, haurrak janaria edo babesa bezalaxe, afektibitatea behar du. Pertsona heldu baten premia du. Berarekiko atxikimendua lortzea da bere garapen afektiboaren nahitaezko baldintza. Haurrak harreman iraukorrak bideratu behar ditu, zaindu, babestu, aztertu eta jolas beharrak betetzen dizkion pertsonarekin, heldu batek babestu eta onartu egiten duela sentitu alde. Gaitasun afektibo hau, nortasunaren beste zenbait alderdiren garapenerako erabakigarria izan daiteke.

HIZKUNTZAREN GARAPENA:

Gorago esan dugunez 2 urteko haurrak gauzak erabili eta manipulatu behar ditu. Eta gauzak erabiltze horrek harreman estua dauka ahozko hizkuntzarekin. Afektibitatearen, gorputzaren eta plastikaren adierazpenez gainera, ahozko hizkuntza da besteekiko komunikabide garrantzitsuena umearentzat. Beraz umea, zenbat eta material gehiago erabili, bere hiztegia aberasten joango da. Horrela bada, 2 urte inguruan umeak hitz gutxi ezagutzen baditu ere, 2 urtetik 3-ra bitarteko tarte horretan bere hiztegia izugarri aberasten da eta helduen hizkuntzaren antza hartzen du. Etapa honetan umeak normalki bi hizkuntza erabiltzen ditu:helburua besteekin komunikatzea duen hizkuntza eta bakarkako hizkuntza; haurrak bere buruarekin hitz egiten duenean.